Język norweski
Należy do północnej grupy języków germańskich. Jest tak blisko spokrewniony z językiem duńskim i szwedzkim, że porozumienie językowe między użytkownikami tych trzech języków nie sprawia większych trudności. Język norweski zajmuje tu szczególnie korzystną pozycję środkową, dzięki czemu Norwedzy łatwiej mogą porozumieć się w swoim języku zarówno z Duńczykami, jak i Szwedami.
Czy norweski jest trudny dla Polaka?
Dla Polaka norweski jest w wielu miejscach łatwiejszy, niż się wydaje. Gramatyka jest prostsza niż polska: nie ma przypadków, a czasowniki mają jedną formę dla wszystkich osób („jeg er, du er, vi er”). Trudność sprawia przede wszystkim wymowa i melodia języka. Kłopot bywa też z tym, że na co dzień Norwegowie mówią swoim dialektem, a nie tym z podręcznika. Dlatego warto uczyć się z lektorem, który wyjaśnia te różnice, a nie samą teorią.
Od czego zacząć naukę norweskiego?
Najlepiej od podstaw wymowy i najczęstszych zwrotów, a dopiero potem od gramatyki. Na stronie darmowych lekcji znajdziesz materiały dla początkujących, z którymi możesz zacząć od razu, bez zapisu. Jeśli wolisz uczyć się z lektorką, zobacz ofertę kursu i wybierz poziom.
Język urzędowy w Norwegii
Język norweski jest językiem urzędowym w Norwegii. Posługuje się nim ponad 5 mln mieszkańców. W Norwegii istnieją jednak dwie oficjalne formy języka pisanego: bokmål i nynorsk.
Pierwszą z nich jest bokmål – dosłownie „język książkowy”. Wykształcił się z języka duńskiego, który przez wiele stuleci był oficjalnym językiem pisanym w Norwegii. Kraj znajdował się wtedy w unii z Danią, która trwała ponad 500 lat.
Drugi oficjalny język pisany to nynorsk – „nowonorweski”. Został stworzony w oparciu o liczne dialekty. Jego znaczenie jest znacznie mniejsze: posługuje się nim ok. 700 tys. mieszkańców.
Bokmål i nynorsk formalnie traktuje się jako odrębne języki. Są jednak do siebie na tyle podobne, że osoba posługująca się na co dzień jednym z nich w pełni zrozumie tekst napisany w drugim.
Obecnie obserwuje się stały wzrost znaczenia bokmålu w całej Norwegii. Jest on językiem stolicy, najgęściej zaludnionej wschodniej oraz północnej Norwegii. Rozszerza swe wpływy w pozostałych częściach kraju. Jest głównym językiem środków masowego przekazu i głównym językiem nauczania w szkołach norweskich, a także wiodącym językiem na wydziałach filologicznych zagranicznych uczelni.